Innowacja społeczna autorstwa wMIG Marta Borkowska-Banasiewicz odpowiada na problem braku dostępności komunikacyjnej w systemie pieczy zastępczej. Koncentruje się szczególnie na potrzebach dzieci g/Głuchych i słabosłyszących oraz na braku świadomości i przygotowania opiekunów zastępczych do opieki nad dziećmi z takimi potrzebami.

Na koniec 2022 r. w pieczy zastępczej przebywało 72,8 tys. dzieci pozbawionych całkowicie lub częściowo opieki rodziny naturalnej, z tego 56,2 tys. w pieczy rodzinnej oraz 16,6 tys. w pieczy instytucjonalnej.

W Polsce żyje blisko 60 000 osób, dla których język polski jest językiem obcym. Nie są to jednak osoby z zagranicy. To niesłyszący Polacy, którzy nie nabyli języka w sposób naturalny. Mowa tu o osobach, które urodziły się głuche lub straciły słuch w bardzo wczesnym dzieciństwie. Wśród tej grupy są dzieci i młodzież, która ma ograniczony dostęp do zdobycia jakiejkolwiek informacji.

Zachodzi tu zjawisko deprywacji językowej. Jeśli takie dziecko z najróżniejszych powodów znajdzie się w sytuacji, w której musi trafić do pieczy zastępczej, sytuacja komplikuje się jeszcze bardziej.

Skala adopcji dzieci z uszkodzonym słuchem bądź umieszczania ich w rodzinach zastępczych nie jest rozpoznana (brak statystyk), ale problem jest ważny i należy zastanowić się jak można ułatwić podobne sytuacje zarówno dzieciom, opiekunom, jak i ośrodkom zajmującym się tematem pieczy zastępczej – PCPR, MOPS, MOPR.

Innowacja „Osoba g/Głucha w pieczy zastępczej – jako opiekun i dziecko ze specjalnymi potrzebami komunikacyjnymi” polega na opracowaniu i wdrożeniu kompleksowego rozwiązania, na które złożą się: 

• broszura informacyjna,
• procedury dotyczące pieczy zastępczej przetłumaczone na PJM,
• szkolenie dla koordynatorów i opiekunów w formie nagrania,
• poradnik dotyczący metod komunikacji alternatywnej i wspomagającej.

Projekt odpowiada na istotny problem braku dostępności komunikacyjnej w tym obszarze, w szczególności w odniesieniu do dzieci głuchych i słabosłyszących, które trafiają do pieczy zastępczej oraz braku świadomości i przygotowania opiekunów zastępczych do opieki nad dziećmi z takimi potrzebami.